Συμπληρώνονται σήμερα, 22 Ιουλίου 2025, δώδεκα χρόνια από το τραγικό γεγονός που συγκλόνισε το πανελλήνιο: την άγρια κακοποίηση της 15χρονης Μυρτώς Παπαδομιχελάκη στη Χρυσή Ακτή της Πάρου.

Η υπόθεση ανέδειξε με δραματικό τρόπο ζητήματα ασφάλειας και αντιμετώπισης των θυμάτων βίας, ενώ η Μυρτώ και η οικογένειά της δίνουν έκτοτε έναν τιτάνιο αγώνα για αποκατάσταση.

Στις 22 Ιουλίου 2012, η Μυρτώ δέχθηκε επίθεση από νεαρό Πακιστανό, ο οποίος αρχικά επιχείρησε να της κλέψει το κινητό τηλέφωνο. Όταν αντέδρασε, ο δράστης τη χτύπησε βίαια με πέτρα στο κεφάλι και στα βράχια. Αφού έχασε τις αισθήσεις της, προχώρησε στον βιασμό της, αφαιρώντας της τα ρούχα και προκαλώντας της επιπλέον χτυπήματα. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο τόσο για τη ληστεία όσο και για τον βιασμό, επιβάλλοντάς του ισόβια και πολύχρονη κάθειρξη.

Ο Γολγοθάς της αποκατάστασης και τα ερωτήματα για την Πολιτεία

Οι πρώτες εικόνες της άτυχης κοπέλας από το νοσοκομείο προκάλεσαν σοκ στην ελληνική κοινωνία. Έπειτα από την επίθεση, η Μυρτώ υπέστη σοβαρότατους τραυματισμούς στο κεφάλι και στο σώμα, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει έναν πολύχρονο και επώδυνο αγώνα αποκατάστασης. Μέχρι σήμερα, η ίδια και η οικογένειά της βιώνουν καθημερινά έναν «Γολγοθά», καθώς η Μυρτώ βρίσκεται διαρκώς σε στάδιο θεραπειών και αποκατάστασης. Το δράμα της οικογένειας αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη στάση της πολιτείας απέναντι στα θύματα βίας και στα δικαιώματα των ανθρώπων που καλούνται να συνεχίσουν τη ζωή τους με μόνιμες συνέπειες.

Το περισταστικό προκάλεσε πρωτοφανή συγκίνηση και κύμα στήριξης από ολόκληρη την Ελλάδα, με πολίτες, φορείς και οργανώσεις να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για τη συγκέντρωση χρημάτων και την ηθική στήριξη της οικογένειας. Ωστόσο, αναδείχθηκαν και ερωτήματα σχετικά με παραλείψεις των αρμόδιων αρχών και το αν η υπόθεση εξετάστηκε με τη δέουσα προσοχή.

Η ανάρτηση της Μαρίας Κοτρώτσιου, μητέρας της Μυρτούς.

https://

«13 χρόνια από τότε… 2012-2025

Σήμερα ξύπνησα με βαρειά διάθεση. Απο χθες σκεπτόμουν ότι αύριο είναι η μερα που σταμάτησε η ψυχή μου να ζει…να νοιωθει να χαίρετε και να ελπίζει

Πριν λίγο δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από μακριά. Δεν έχει σημασία ποιος. Δεν έχει σημασία το ονοματεπώνυμο. Μπορεί να ήταν ένας επώνυμος ή ένας ανώνυμος.

Σημασία έχει ότι κάποιος άλλος ανθρωπος εκτός από εμένα θυμήθηκε ότι σαν σήμερα ένα τέρας έλιωσε το κεφάλι του παιδιού μου και το έκανε τετραπληγικό ανίκανο να μιλήσει και να περπατήσει….το καταδίκασε σε μια ζωή σε αναπηρικό αμαξίδιο χωρίς να μπορεί να εκφράσει ούτε καν την λύπη του.

Και εγώ ένας απλός θεατής της δυστυχίας του, χωρίς να μπορώ να την ανατρέψω. Και μετά ακούς δώστε μια δεύτερη ευκαιρία… συγχώρεση ίσως…πως; με τι δύναμη; με τι κουράγιο; Ποιος το είπε το έζησε και το έκανε; Ας μου πει κάποιος που βρέθηκε στην θέση μου. Οχι που το ξεπέρασε, που το ζει και θα συνεχίσει να το ζει κάθε μερα στην ζωή του στην καθημερινότητά του 24 ώρες το 24ωρο, ότι το έκανε.. ότι τα κατάφερε… και έπαψε να πονά…

Θεέ μου ας μην ξημέρωνε εκείνη ημέρα 22 Ιουλίου 2012

Κοιτάω τα μάτια σου κοιτάω το πρόσωπο σου και προσπαθώ να ρουφήξω δύναμη κουράγιο ελπίδα γιατί μόνο εσύ είσαι η πηγή για όλα αυτά. Η κάθε ανάσα σου είναι που αναβλύζει όλα αυτά.

Και η ζωή συνεχίζεται….»