του Ιωάννη Ιντζέ *
Σε κάθε κρίση είναι απαραίτητο να υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες για την διαμορφούμενη κατάσταση, να γίνεται μία σωστή εκτίμηση της και να εξετάζονται οι διάφορες λύσεις αντιμετώπισης.
Τις τελευταίες ημέρες μονοπωλεί στην επικαιρότητα η εισβολή Αφρικανών λαθρομεταναστών στα νότια της Κρήτης. Οι περισσότεροι εξ αυτών συγκεντρώνονται στο εσωτερικό της Λιβύης και μετά από συγκεκριμένες εντολές προωθούνται κυρίως στην περιοχή του Τομπρούκ της ανατολικής Λιβύης όπου και επιβιβάζονται σε σκάφη σύγχρονων δουλεμπόρων-διακινητών. H απόσταση Τομπρούκ-Γαύδος είναι περί τα 307 χλμ (165 ν.μ.) μια μεγάλη απόσταση για να την διανύσει ένα φουσκωτό χωρίς βοήθεια.
Η αμοιβή μεταφοράς κυμαίνεται από 4.000-4.500 ευρώ «το κεφάλι». Οι διακινητές μεταφέρουν τους «πελάτες» τους πλησίον των ακτών της Κρήτης περί τα 10-15 μίλια και στην συνέχεια του εγκαταλείπουν σε πλαστικές λέμβους. Παράλληλα ΜΚΟ ή η FRONTEX που δραστηριοποιούνται στην περιοχή εκπέμπουν σήμα ότι μετανάστες βρίσκονται σε κίνδυνο στην θάλασσα, οπότε σπεύδουν εμπορικά σκάφη ή το ελληνικό λιμενικό και τους περισυλλέγουν (στα ΜΜΕ παρουσιάζεται ως διάσωση) και τους οδηγούν σε ασφαλή ελληνικά λιμάνια στην Γαύδο ή στην Κρήτη. Από εκεί με πλοίο της γραμμής οδηγούνται σε δομές της ηπειρωτικής Ελλάδος και σε γειτονιές της Αθήνας απολαμβάνοντας όλων των προνομίων και των μεριμνών που έχουν καθορισθεί από την ΕΕ και τηρούνται ευλαβικά από ένα ολόκληρο Υπουργείο (Μετανάστευσης και Ασύλου) που ενεργεί για την εξυπηρέτησή τους.
Και αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται με μία απαθή Κυβέρνηση να περιορίζεται μόνο σε δηλώσεις και ενέργειες διαχείρισης.
Και το ερώτημα είναι τι πρέπει να γίνει;
Κατ’ αρχάς η ψήφιση της τροπολογίας για την αναστολή της εξέτασης ασύλου μάλλον θυμηδία προκαλεί, γιατί οι ροές δεν θα σταματήσουν και όλοι όσοι θα έχουν έρθει θα πρέπει να ενταχθούν σε κάποιες δομές του εσωτερικού μέχρι να εξετασθεί το αίτημά τους. Το θέμα συνεπώς είναι πώς επιτυγχάνεται η αποτροπή και όχι πως θα γίνει η διαχείριση τους.
Την ίδια ώρα είναι σε ισχύ το ΠΔ 194/15 Απριλίου 2025 (άρθρο 14-χρήσεις γης) το οποίο δίνει την δυνατότητα δημιουργίας «εγκαταστάσεων προσωρινής υποδοχής και διαμονής προσφύγων μέχρι 100 ατόμων» σε οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων. Ένα πραγματικό σχέδιο εποικισμού όλης της χώρας μας αν λάβουμε υπόψη και τις δηλώσεις της κ. Μπακογιάννη η οποία μίλησε για τα οικονομικά οφέλη της ενσωμάτωσης σε αγροτικής περιοχές μικρών ομάδων μεταναστών και την παροχή επιπλέον εργατικών χεριών. Συνεπώς αυτή η διάταξη πρέπει να καταργηθεί άμεσα.
Επίσης, δεν έχει γίνει κανένας σοβαρός έλεγχος των ΜΚΟ που ενεργούν ανεξέλεγκτα για την δήθεν διάσωση μεταναστών στην Μεσόγειο. Είναι αυτές οι ΜΚΟ που μέχρι πρότινος λάμβαναν χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ και την Γερμανία για να «σώζουν» μετανάστες στην Μεσόγειο. Στην πράξη ενεργούσαν για την μεταφορά τους σε καθορισμένους προορισμούς παρέχοντας πληροφορίες, τεχνική και νομική υποστήριξη και πολλά άλλα. Αυτό το άκρως αντεθνικό σχέδιο πότε θα το «ακουμπήσει» η ελληνική Κυβέρνηση;
Ο Πρωθυπουργός με πομπώδη απόφασή του μας γνωστοποίησε ότι τον έλεγχο των συνόρων θα αναλάβει το Πολεμικό Ναυτικό. Το τι κάνει όμως δεν το μάθαμε, ούτε είδαμε αποτελέσματα μέχρι τώρα. Ο λόγος όμως είναι προφανής. Με την εγκληματική πολιτική του κατευνασμού και της μη άσκησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην Θάλασσα έχουμε μείνει με χωρικά ύδατα 6 ν.μ. Συνεπώς, με το ισχύον καθεστώς, πέρα των 6 ν.μ. υπάρχουν Διεθνή Ύδατα (HIGH SEAS) στα οποία δεν έχουμε καμιά αρμοδιότητα αστυνόμευσης και ελέγχου. Έχουμε όμως υποχρεώσεις για έρευνα και διάσωση εντός του FIR Αθηνών το οποίο καλύπτει περίπου την δυνητική μας ΑΟΖ όταν κάποια δουλεμπορικά εκπέμψουν σήμα κινδύνου και για τον λόγο αυτό σπεύδουμε για διάσωση. Ένας πραγματικός φαύλος κύκλος σε βάρος της Ελλάδος.
Μετά την προκλητική συμπεριφορά του Χαφτάρ στον Ευρωπαίο Επίτροπο Μετανάστευσης και στους Υπουργούς Ιταλίας, Ελλάδος και Μάλτας, αλλά και την υποκινούμενη από την Τουρκία εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, η ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει να πάρει γενναίες αποφάσεις και να μην περιμένει απαθής κινήσεις καλής θέλησης από την Λιβύη ή ενέργειες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πρώτα εμείς θα πρέπει να υπερασπισθούμε τον εαυτό μας.
Την Τουρκία την έχουμε μάθει πως ενεργεί. Δημιουργεί μία κρίση και μετά επιζητεί να κεφαλαιοποιήσει κάποια κέρδη με μία γραπτή συμφωνία ή κάποιο άλλο αντάλλαγμα. Ένας συνεχής εκβιασμός δηλαδή, τον οποίο μάλλον έχει διδάξει και στην Λιβύη, αν κρίνουμε από την φρασεολογία των τελευταίων ανακοινώσεων.
Με βάση τα παραπάνω, η Κυβέρνηση έχει την μοναδική ευκαιρία να κάνει χρήση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και να προβεί:
– Στην επέκταση των Χωρικών Υδάτων στα 12 ν.μ. αφού προηγουμένως χαράξει τις αναγκαίες γραμμές βάσεως.
– Στην ανακήρυξη Συνορεύουσας Ζώνης 12 ν.μ. σύμφωνα με το άρθρο 33 της Σύμβασης για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
– Στην ανακήρυξη ΑΟΖ και τον καθορισμό με συντεταγμένες των δυνητικών ορίων αυτής.
Με τον τρόπο αυτό θα μπορούμε σε αυτήν την διευρυμένη ζώνη των 44 χλμ (24 ν.μ.) να ασκούμε νόμιμο έλεγχο, να απαγορεύουμε τις ροές των παράνομων μεταναστών και να σταματάμε την δράση των διακινητών που φέρνουν ανενόχλητοι τα καράβια των λαθρομεταναστών πλησίον των ακτών και τους εγκαταλείπουν εκβιαστικά για να «περισυλλεχθούν» από το λιμενικό.
Είναι σημαντικό το όλο θέμα να αντιμετωπισθεί ως μία απειλή για την Εθνική μας ασφάλεια και ως κίνδυνο για την δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να επιλυθεί. Όταν απειλείσαι πολεμάς και ενεργείς.
Ο Πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα BILD δήλωσε ότι «η Ελλάδα δεν αποτελεί μια ανοιχτή δίοδο διέλευσης για παράνομους μετανάστες». Το ερώτημα όμως που γεννάται είναι το εξής: Μπορεί η Κυβέρνηση να αποτρέψει την εισβολή παράνομων μεταναστών; Στην πράξη και όχι στις διακηρύξεις, γιατί οι εικόνες με σκάφη του Λιμενικού νε μεταφέρουν λαθρομετανάστες δεν μας γεμίζει εθνική αισιοδοξία. Εάν δεν μπορεί ή δεν θέλει να το πράξει, πρέπει να το ξέρουμε. Είναι θέμα ύψιστης εθνικής σημασίας.
* Ο Ιωάννης Ιντζές είναι Αντιστράτηγος ε.α. απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας και κάτοχος Μεταπτυχιακού στην «Εφαρμοσμένη Στρατηγική και τη Διεθνή Ασφάλεια». Είναι Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ και Επιστημονικός Συνεργάτης στην Βουλή, Υπεύθυνος του Τομέα Εθνικής Άμυνας και τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.