Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκε εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Γενικό Λύκειο Κονταριώτισσας για τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τέμπη της 28ης Φεβρουαρίου 2023.
Η μαθητική κοινότητα απέτισε φόρο τιμής με συμβολική δράση στον χώρο του σχολείου, με λουλούδια, κεριά και πανό που ανέγραφε «Δεν ξεχνώ – 28/02/23 – 57», στέλνοντας το μήνυμα πως η μνήμη παραμένει ζωντανή και το αίτημα για δικαιοσύνη διαρκές.
Κεντρικό σημείο της εκδήλωσης αποτέλεσε ο λόγος του εκπροσώπου του 15μελούς μαθητικού συμβουλίου, Ιωάννη Δημητρίου, ο οποίος εξέφρασε τη φωνή και την αγωνία της νέας γενιάς.
Ακολουθεί ολόκληρος ο λόγος που εκφωνήθηκε:
Σήμερα δεν στεκόμαστε εδώ μόνο για να θυμηθούμε. Στεκόμαστε εδώ για να μιλήσουμε την αλήθεια.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, 57 άνθρωποι δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Πενήντα επτά. Όχι αριθμοί. Όχι στατιστική. Όχι «μια κακιά στιγμή».
Πενήντα επτά ζωές. Πενήντα επτά όνειρα. Πενήντα επτά «μαμά, έρχομαι». Ήταν μαθητές. Ήταν φοιτητές. Ήταν νέα παιδιά που γύριζαν σπίτια τους. Με σακίδια. Με ακουστικά. Με σχέδια για το αύριο. Και το αύριο δεν ήρθε ποτέ.
Μας είπαν «ανθρώπινο λάθος». Μας είπαν «κακιά ώρα». Μας είπαν «ήταν η κακιά στιγμή». Αλλά όταν οι προειδοποιήσεις υπάρχουν και αγνοούνται, όταν τα συστήματα δεν λειτουργούν και όλοι το ξέρουν, όταν η ασφάλεια μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όταν η αδιαφορία γίνεται κανονικότητα — τότε δεν είναι απλώς δυστύχημα.
Τότε κάπου μέσα υπάρχει και ευθύνη. Ευθύνη είναι να γνωρίζεις και να μη διορθώνεις. Ευθύνη είναι να αδιαφορείς. Ευθύνη είναι να παίζεις με την ανθρώπινη ζωή.
Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε ευθύνη. Ζητάμε αλήθεια. Ζητάμε να μη θρηνήσουμε ποτέ ξανά παιδιά σε ράγες. Γιατί κάθε παιδί αξίζει να γυρίζει σπίτι. Κάθε γονιός αξίζει να ξαναδεί το παιδί του. Κάθε όνειρο αξίζει να ζήσει.
Και εμείς — η νέα γενιά — δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο. Δεν θα συνηθίσουμε την αδιαφορία. Δεν θα δεχτούμε ότι «έτσι είναι η Ελλάδα».
Αν ξεχάσουμε, θα προδώσουμε. Αν σωπάσουμε, θα επιτρέψουμε να ξανασυμβεί. Αν φοβηθούμε να μιλήσουμε, τότε γινόμαστε μέρος του προβλήματος.
Σήμερα όμως δεν φοβόμαστε. Σήμερα θυμόμαστε τα ονόματα. Σήμερα κρατάμε τη σιωπή βαριά. Σήμερα απαιτούμε δικαιοσύνη.
Οι 57 δεν είναι παρελθόν. Είναι ευθύνη. Και όσο υπάρχει έστω και ένας από εμάς που θυμάται, η αλήθεια δεν θα θαφτεί.
Δεν ήταν η κακιά στιγμή. Δεν ήταν η μοίρα. Ήταν επιλογές. Και για τις επιλογές… υπάρχει ευθύνη.
Αιώνια τους η μνήμη. Δικαιοσύνη για τα Τέμπη.