Συγκίνηση και ένταση κυριάρχησαν στα χειρουργεία του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου της Πάτρας την περασμένη Κυριακή και Δευτέρα. Ο 14χρονος Σπύρος και ο 12χρονος Νίσι, δύο αδέλφια που έχασαν τη ζωή τους από πνιγμό στον Άραχθο, έγιναν οι τραγικοί πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που κατέληξε σε μια πράξη ανυπέρβλητης γενναιοδωρίας.
Η γενναία απόφαση των οικογενειών να δωρίσουν τα όργανα των παιδιών τους δημιούργησε νέους, πολύτιμους κρίκους στη μεταμοσχευτική αλυσίδα της ζωής. Τουλάχιστον 13 άνθρωποι που βρίσκονταν σε λίστα αναμονής για ένα σωτήριο μόσχευμα, στην Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γερμανία, κέρδισαν μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή.
Λίγο πριν ξεκινήσουν την αφαίρεση των οργάνων, χειρουργοί, νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, όλοι εξειδικευμένοι στις μεταμοσχεύσεις, σίγησαν και χαμήλωσαν το κεφάλι για ένα λεπτό. Μια στιγμή που ένωσε την ιατρική με την ανθρωπιά, το πένθος με την ελπίδα και τον θάνατο με τη ζωή.
«Κάθε δωρεά οργάνων εμπεριέχει μεγάλο συναισθηματικό βάρος για τους επαγγελματίες υγείας, που όμως διαφοροποιείται ανάλογα με τον δότη. Η ηλικία και οι συνθήκες θανάτου μας επηρεάζουν, μας λυγίζουν. Ξέρουμε ότι προέχει να είμαστε γιατροί, αλλά είμαστε και άνθρωποι. Δεν μπορεί αυτό να διαχωριστεί ποτέ 100%, απεναντίας ανάλογα με την τραγικότητα του θανάτου μας επιβαρύνει περαιτέρω», δηλώνει στο ΘΕΜΑ ο επίκουρος καθηγητής Χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής Πάτρας, Ιωάννης Κωστάκης. Ο ίδιος συμμετείχε στην αφαίρεση των ενδοκοιλιακών οργάνων του 12χρονου και αφαίρεσε τους νεφρούς του 14χρονου.
Για τον κ. Κωστάκη, η συγκεκριμένη αφαίρεση είχε ένα ειδικό βάρος, καθώς ήταν η πρώτη που διενήργησε στην Ελλάδα ως χειρουργός μεταμοσχεύσεων, μετά από επτά χρόνια εξειδίκευσης σε μεγάλα νοσοκομεία της Βρετανίας. Πλέον, είναι αρμόδιος από τον Ελληνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) για περιστατικά λήψεων οργάνων στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο (νεφροί) και σε όλη τη χώρα (πάγκρεας).
«Στόχος μας ήταν να λάβουμε τα όργανα ακέραια, ώστε να είναι κατάλληλα για μεταμόσχευση. Αυτό επιτεύχθηκε απολύτως», αναφέρει ο κ. Κωστάκης, τονίζοντας ότι από τεχνικής άποψης η επέμβαση δεν είχε τη δυσκολία άλλων περιπτώσεων, όπως για παράδειγμα αυτές σε δότες πολύ μικρής ηλικίας.
Μια τέτοια περίπτωση ήταν του 3χρονου Άγγελου τον περασμένο Φεβρουάριο, του οποίου τα όργανα δωρήθηκαν από τη γιαγιά του μετά τον θάνατό του στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ). Και τότε, οι γιατροί τήρησαν ενός λεπτού σιγή, συγκλονισμένοι από τον θάνατο αλλά και την ελπίδα που σηματοδοτούσε η πράξη τους.
«Σε κάθε λεπτό σιγής δεν σιωπά μόνο το χειρουργείο – σιωπά όλος ο κόσμος για να υποκλιθεί μπροστά στην πιο γενναία απόφαση: να γεννηθεί ζωή μέσα από τον θάνατο», λέει στο ΘΕΜΑ, ο Διευθυντής Νοσηλευτικής Υπηρεσίας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», Δημήτρης Πιστόλας. Ο ίδιος, με 20 χρόνια εμπειρίας σε μεταμοσχευτικές ομάδες, τονίζει το «απίστευτο» ψυχολογικό βάρος που βιώνουν οι επαγγελματίες υγείας σε τέτοιες στιγμές.
Επιστημονικά «θαύματα» και ηρωικές προσφορές
Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας, τα επιστημονικά «θαύματα» συνεχίστηκαν. Η λήψη παγκρέατος του 12χρονου Νίσι από την ομάδα του κ. Κωστάκη καταγράφεται ως η πρώτη σε ανήλικο στη χώρα μας, και ακολούθησε ταυτόχρονη μεταμόσχευση παγκρέατος-νεφρού σε ενήλικα.
Ο 14χρονος Σπύρος δημιούργησε έναν από τους πολλούς κρίκους ζωής με έναν 43χρονο ογκολογικό ασθενή, ο οποίος ανέμενε στο Λαϊκό ένα σωτήριο μόσχευμα ήπατος. «Ο ασθενής είχε διαγνωσθεί προ τριετίας με καρκίνο παχέος εντέρου. Η καλή συνολικά βιολογία του καρκίνου τού επέτρεψε να ενταχθεί στο πρωτόκολλο μεταμόσχευσης για μεταστάσεις από καρκίνο του παχέος εντέρου που εφαρμόζεται από εφέτος και στην Ελλάδα, για την ακρίβεια, είναι ο δεύτερος ασθενής που μεταμοσχεύθηκε με αυτή την ένδειξη», εξηγεί ο Καθηγητής Χειρουργικής και Μεταμοσχεύσεων, Γιώργος Σωτηρόπουλος, Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής Μεταμόσχευσης Ήπατος του νοσοκομείου «Λαϊκό».
Το συναισθηματικό βάρος της δωρεάς είναι πάντα μεγάλο, ειδικά όταν ο δότης είναι παιδί. «Οπωσδήποτε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ακόμη πιο έντονη η επιθυμία και η προσδοκία της επιτυχούς έκβασης της μεταμόσχευσης, προκειμένου η μεγαλειώδης προσφορά των γονέων του παιδιού να αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο», καταλήγει ο καθηγητής Σωτηρόπουλος.
Πηγή: ygeiamou