Με τον Μενέλαο ξεκινήσαμε μαζί την πορεία μας στην τοπική αυτοδιοίκηση, μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 1990.Μαζί κάναμε και το πρώτο ταξίδι στο ευρωκοινοβούλιο τον Νοέμβρη του 1990 ,μετά από πρόσκληση της Βάσως Παπανδρέου, επιτρόπου στην ΕΕ.
Εκεί γνώρισα έναν δήμαρχο παθιασμένο για την πόλη του,την Μακεδονία και τον Πόντο.
Ποντιακή ρατσα ο Μενε,από οικογένεια πολιτικοποιημένη ,βασανισμένη κατατρεγμένη.
Τα τρία αγόρια από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας τιμήθηκαν σαν δήμαρχοι,Τάκης και Μενέλαος και βουλευτής ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος.
Από τα πρώτα προβλήματα που ήθελε να λύσει ο Μενέλαος ήταν, η γέφυρα στον πέλεκα,η ύδρευση της πόλης, η πεζοδρόμηση της πόλης και το νεκροταφείο.
Μνημειώδης έμεινε ο λόγος του στο δημοτικό θέατρο Σερρών, στην συνάντηση των δημάρχων, για την προετοιμασία του συλλυπητήριου για την Μακεδονία.
Σαν γιατρός δε, έμεινε με το προσωνύμιο,ο γιατρός με την μεγάλη καρδιά. Πόσους και πόσους δεν βοήθησε.
Φίλε Μενέλαε θα σε θυμάμαι πάντα με το χαμόγελο σου και το χιούμορ σου.Δεν θα ξεχάσω το τελευταίο σου τηλέφωνο μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Θερμά συλλυπητήρια στον στυλοβάτη σου όλα αυτά τα χρόνια,την σύζυγό σου την Δανάη στα παιδιά σου,καλή αντάμωση να έχεις με τον αδερφό σου τον Γιώργο.
Αιωνία να είναι η μνήμη σου
