του Ιωάννη Ιντζέ *

Πραγματοποιείται στην Νέα Υόρκη η δεύτερη πενταμερής άτυπη διάσκεψη για το Κυπριακό υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Η Κυβέρνηση έχει παρουσιάσει ως επιτυχία την επανέναρξη των συνομιλιών από το 2017 και θα ήθελε αυτές να συνεχισθούν μαζί με τις προσπάθειες για ήρεμα νερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ποιος όμως είναι ο σκοπός των διαπραγματεύσεων;

Η Τουρκία χρόνια τώρα έχει δείξει ότι δεν έχει καμία διάθεση συνεργασίας για την επίλυση του Κυπριακού. Μόνο διεκδικεί. Μόνο απειλεί. Δεν πρόκειται να κάνει πίσω ούτε μία σπιθαμή.

Το τελευταίο διάστημα προωθεί και προκρίνει την αναγνώριση της πολιτικής οντότητας του Ψευδοκράτους και τη λύση των δύο κρατών. Στο πλαίσιο αυτό προσέρχεται και ο κατοχικός ηγέτης Ερσίν Τατάρ στο τραπέζι των συνομιλιών στην Νέα Υόρκη και ζητά την ικανοποίηση παράλογων απαιτήσεων στα πλαίσιο των δήθεν μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ).

Μάλιστα ο κατοχικός ηγέτης λίγο πριν αναχωρήσει για την Νέα Υόρκη,  φρόντισε να γνωστοποιήσει τους όρους του για να συνεχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Και ποιοι είναι αυτοί οι όροι που προφανώς θα τους θέσει στο τραπέζι; Τα τρία ΑΛΦΑ (3-Α)

  • Απευθείας πτήσεις με τα κατεχόμενα
  • Απευθείας επαφές και
  • Απευθείας εμπόριο.

Σε αυτήν την συνάντηση θα απουσιάζει ο Απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Κυπριακό, Γιοχάνες Χαν. Αυτό ήταν πρόδηλα απαίτηση της Τουρκίας, επειδή δεν θέλει τρίτους συνομιλητές για το Κυπριακό οι οποίοι ενδεχομένως θα μιλήσουν για ευρωπαϊκό κεκτημένο και διεθνές δίκαιο. Αυτά προκαλούν αλλεργία στους Τούρκους συνομιλητές.

Ο ειδικός αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, Κόλιν Στιούαρτ, ανέφερε ότι «μεταξύ των δύο μερών υπάρχει μια βαθιά δυσπιστία και έλλειψη εμπιστοσύνης που, εμποδίζει οποιαδήποτε συμφωνία». Δηλαδή για τον ΟΗΕ ο θύτης και το θύμα μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά; Τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή για να μην κατηγορούμαστε για δυσπιστία; Να αναγνωρίσουμε την διχοτόμηση της Κύπρου, να δεχτούμε την νέα πραγματικότητα όπως είπε πρόσφατα και ο κ. Καιρίδης;

Αλλά ας δούμε ποια είναι η βάση των συνομιλιών που διακόπηκαν το 2017 και στις οποίες θα συζητήσουν στην Πενταμερή.

Μιλάμε για ένα τροποποιημένο σχέδιο ΑΝΑΝ το οποίο το έχει απορρίψει ο Κυπριακός αλλά και ο ελληνικός λαός.

Μιλάμε για μία λύση Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, στην οποία οι δύο ζώνες-κοινότητες θα είναι ίσες και ανεξάρτητες και φυσικά καμιά απόφαση δεν θα μπορεί να ληφθεί χωρίς την σύμφωνη γνώμη της τ/κ πλευράς, η οποία θα ενεργεί σε απόλυτη σύμπλευση με την «μητέρα» Τουρκία. Στην πράξη θα έχουμε μία διχοτόμηση και όχι μία λύση. Θα έχουμε μια πολιτική κατάσταση, που επειδή δεν θα είναι βιώσιμη, θα διαλυθεί σε βάθος χρόνου και τότε όντως θα προκύψουν δύο ανεξάρτητα Κράτη όπως το επιθυμεί η Τουρκία. Με την διαφορά ότι δεν θα ξέρουμε, ούτε κάποιος το έχει εξηγήσει ποια θα είναι η κατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τι θα γίνει δηλαδή εάν η λύση της ΔΔΟ ναυαγήσει.

Στις συναντήσεις θα συζητηθούν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που έχουν σχέση με το άνοιγμα τεσσάρων νέων σημείων διέλευσης, την αποναρκοθέτηση περιοχών, την δημιουργία μιας Τεχνικής Επιτροπής για τη Νεολαία, πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, παραγωγή ηλιακής ενέργειας στη νεκρή ζώνη και αποκατάσταση κοιμητηρίων.

Καλά όλα αυτά, αλλά τα σημαντικά θέματα που έχουν να κάνουν με τον παράνομο εποικισμό, την αποχώρηση του κατοχικού τουρκικού Στρατού, την καταπάτηση περιουσιών, το θέμα των αγνοουμένων, θα συζητηθούν; Δεν αποτελεί αυτό εμπαιγμό της λογικής;

Η μόνη λύση που πρέπει να συζητάμε είναι αυτή της απελευθέρωσης της Κύπρου, με βάση και τα ψηφίσματα του ΣΑ/ΟΗΕ.

Και τα προβλήματα στην επίτευξη λύσης είναι τρία. Είναι τρία Π (3-Π) που πρέπει να εξαλληφθούν:

  • Παράνομη εισβολή του Τουρκικού Στρατού
  • Παράνομη κατοχή του 37% της Κύπρου και εκτοπισμός των κατοίκων της
  • Παράνομος εποικισμός κατεχομένων με Τούρκους της Ανατολίας.

Στα 3-Α του Τατάρ εμείς θα πρέπει να προτάσσουμε τα 3-Π του Ελληνισμού.

Η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να θέσουν το Κυπριακό σε μία άλλη βάση, πιο απαιτητική και αποφασιστική. Μερικές από τις ενέργειές που νομίζω πρέπει να γίνουν:

– Να επαναφέρουμε σε ισχύ το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδας-Κύπρου και να το κάνουμε πράξη δηλώνοντας ως αιτία πολέμου (casus belli) την τυχόν επέκταση του Αττίλα.

–  Να ενισχυθούν οι αμυντικές δυνατότητες της Κύπρου και ο εξοπλισμός της με σύγχρονα μέσα.

–  Αντί να σχεδιάζουμε την διάθεση Α/Φ F-16 στην Ουκρανία να τα διαθέσουμε στην Κύπρο, να εκπαιδεύσουμε Κύπριους πιλότους και να είναι έτοιμα για να επεμβούν εάν απαιτηθεί.

–  Να απαιτήσουμε οικονομικές και άλλες κυρώσεις στην Τουρκία για την συνεχιζόμενη κατοχή, κατά τον ίδιο τρόπο που εφαρμόσθηκαν στην Ρωσία για την Ουκρανία. Δεν μπορεί η ΕΕ να έχει στο θέμα αυτό δύο μέτρα και σταθμά. Είναι άλλος ένας εμπαιγμός της λογικής.

–  Να απαιτήσουμε τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των ε/κ, την ελεύθερη εγκατάσταση και επιστροφή των προσφύγων και την αποκατάσταση των περιουσιών τους.

Σε αυτή την χρονική περίοδο που οι εθνικές μας αστοχίες είναι πολλαπλές (Κάσος, Σινά, Τουρκολιβυκό, Χάρτης Υφαλοκρηπίδας Λιβύης, κλπ) θα πρέπει να προσέξουμε μην παρασυρθούμε από την ύπουλη στρατηγική της Τουρκίας σε μία λύση για την λύση και για επικοινωνιακούς λόγους. Μην δεχτούμε μία λύση για το Κυπριακό η οποία θα οδηγήσει σε de jure διχοτόμηση με δική μας υπογραφή. Μια λύση που θα μετατρέψει  την Κύπρο σε κοινότητα από Κυρίαρχο Κράτος.

 

* Ο Ιωάννης Ιντζές είναι Αντιστράτηγος ε.α. απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας και κάτοχος Μεταπτυχιακού στην «Εφαρμοσμένη Στρατηγική και τη Διεθνή Ασφάλεια». Είναι Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ και Επιστημονικός Συνεργάτης στην Βουλή, Υπεύθυνος του Τομέα Εθνικής Άμυνας και αναπληρωματικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.