Η Νομαρχιακή Επιτροπή Πιερίας του ΠΑΣΟΚ πραγματοποίησε την ετήσια εκδήλωση κοπής πίτας σε κλίμα ενθουσιασμού και συσπείρωσης. Στελέχη και φίλοι του κινήματος κατέκλυσαν το απόγευμα της Παρασκευής το Freud στον πεζόδρομο της Κατερίνης. Η βουλευτής Μιλένα Αποστολάκη ανέλυσε τις πολιτικές προτεραιότητες του κόμματος, τονίζοντας τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ ως καταλύτη για την πολιτική αλλαγή στη χώρα.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους στελέχη της δημοκρατικής παράταξης. Ο Δημήτρης Σαρηγιάννης, διευθυντής του πολιτικού Γραφείου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, εκπροσώπησε τον Νίκο Ανδρουλάκη. Επίσης, παρευρέθηκαν ο ευρωβουλευτής Σάκης Αρναούτογλου και ο επικεφαλής της παράταξης «Πράξεις για τη Μακεδονία», Χρήστος Παπαστεργίου. Ο Γραμματέας της Ν.Ε. Πιερίας, Δημήτρης Λιόλιος, καλωσόρισε τους προσκεκλημένους, στέλνοντας μήνυμα ενότητας για τη νέα χρονιά.
Σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και τα Τέμπη
Η Μιλένα Αποστολάκη εξαπέλυσε επίθεση στη Νέα Δημοκρατία, εστιάζοντας στα ζητήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ και του δυστυχήματος των Τεμπών. Κατηγόρησε την κυβέρνηση για προσπάθεια συγκάλυψης ευθυνών, απορρίπτοντας το επιχείρημα των «χρόνιων παθογενειών». Υποστήριξε ότι μια κυβέρνηση στη δεύτερη τετραετία της δεν δικαιούται να επικαλείται δικαιολογίες, έχοντας την πλήρη πολιτική στήριξη για τομές.
Οι τρεις πυλώνες του κυβερνητικού προγράμματος
Η βουλευτής παρουσίασε το όραμα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο εδράζεται σε τρεις κεντρικούς άξονες δράσης. Ο πρώτος αφορά την αντιμετώπιση των ανισοτήτων που πλήττουν τη μεσαία τάξη. Ο δεύτερος επικεντρώνεται στην ενίσχυση του κράτους δικαίου και των θεσμών. Τέλος, ο τρίτος πυλώνας αφορά την ασφάλεια, τις υποδομές και την περιφερειακή ανασυγκρότηση της χώρας.
Πολιτική αυτονομία και ορίζοντας εκλογών
Κλείνοντας, η κ. Αποστολάκη αναφέρθηκε στα δύο μεγάλα ορόσημα: το συνέδριο και τις εθνικές εκλογές. Υπογράμμισε την ακλόνητη δέσμευση του κινήματος για πολιτική αυτονομία, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. «Το ΠΑΣΟΚ είναι η δύναμη ευθύνης που θα αναστηλώσει τους θεσμούς», κατέληξε, προσδιορίζοντας τη θέση του κόμματος ως τον μοναδικό προοδευτικό πόλο εξουσίας.
