Συνέντευξη στην Μαρία Ιωαννίδου
Το Killer Joe του Tracy Letts είναι η αφορμή για μια συζήτηση με τον Αναστάση Κολοβό, ηθοποιό και σκηνοθέτη, γύρω από μια παράσταση που δεν αφήνει περιθώρια για εύκολες αναγνώσεις.
Η μαύρη κωμωδία ανεβαίνει στη Σκηνή Intermedia του Θεάτρου Αλκμήνη με πρεμιέρα την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026,και παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή στις 21:30, σε μια συμπυκνωμένη θεατρική εμπειρία 100 λεπτών χωρίς διάλειμμα.
Με αφετηρία το έργο, η κουβέντα ανοίγει γύρω από τη βία, την οικογένεια, την εξουσία, αλλά και τον ρόλο που μπορεί ή οφείλει να έχει το θέατρο σήμερα. Παράλληλα, ο Αναστάσης Κολοβός μιλά και για τη συμπεριληπτική θεατρική δράση του Μικρού Πρίγκιπα, μια εμπειρία που, όπως λέει, αποτελεί από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ζωής του.
Ερ.:Τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιλέξεις το “Killer Joe” αυτή την περίοδο και να το φέρεις στη σκηνή;
Απ.: Ουσιαστικά με επέλεξε ο θίασος. Μου πρότειναν τη δουλειά, γνώρισα τα παιδιά, είδα τη δυναμική τους και τον χαρακτήρα τους, που είναι βασικό για εμένα. Καλός ηθοποιός, με πολλή δουλειά, μπορείς να γίνεις· καλός άνθρωπος δεν ξέρω αν είναι εύκολο. Ξεκίνησα να παίζω και βρέθηκα και στη σκηνοθεσία. Βρέθηκα, θα έλεγα, “αρραβωνιασμένος” και μετά “παντρεμένος” με την παράσταση. Αυτό με χαροποιεί, με εξιτάρει, αλλά έχω χάσει και τον ύπνο μου από το άγχος. Είναι πολύ στρεσογόνος δουλειά, θέλει γερό στομάχι. Υπάρχει όμως εκείνη η στιγμή, το δευτερόλεπτο που πάνε όλα καλά και τα ξεχνάς όλα. Στη σούμα, όμως, το στομάχι υποφέρει. Είναι από τις πιο δύσκολες δουλειές και ο κόσμος συχνά βλέπει μόνο το περιτύλιγμα, αυτό που φαίνεται ωραίο στα κανάλια. Η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή, πικρή και δύσκολη — και οικονομικά και ψυχολογικά.
Ερ.: Το έργο κινείται ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο σκοτεινό, σχεδόν αγωνιώδες στοιχείο. Πώς προσέγγισες σκηνοθετικά αυτή την ισορροπία;
Απ.: Θέλω να παρουσιάσω μια παράσταση δουλεμένη κινηματογραφικά. Επειδή το έργο είναι ωμό και ρεαλιστικό, ήθελα και το παίξιμο και η υποκριτική να ακολουθούν μια απολύτως ρεαλιστική φόρμα. Καμία «θεατρίλα», όπως λέω. Αυτό που μαθαίνουμε συχνά στις δραματικές σχολές δεν αφορά την υποκριτική στην κάμερα, αν και τα τελευταία χρόνια αυτό αλλάζει. Ο θεατής μπαίνοντας βλέπει ανθρώπους στο σαλόνι τους, σαν να κοιτά από την κλειδαρότρυπα. Εμένα και τη γυναίκα μου στο σαλόνι, εγώ να βλέπω τηλεόραση, εκείνη να ντύνεται ή να βάφεται.
Ερ.: Η ιστορία ξεκινά από ένα ακραίο οικογενειακό σχέδιο και εξελίσσεται σε έναν κύκλο ανατροπών. Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο να δει ο θεατής πίσω από την πλοκή;
Απ.: Με ενδιαφέρει να φανεί ότι αυτό το αμερικανικό έργο μιλά για αποσύνθεση για ηθική κατάρρευση, απληστία, οικογενειακή βία και εκμετάλλευση, σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση. Δυστυχώς, πολλές φορές η οικογένεια αποτελεί το χειρότερο σενάριο στη ζωή ενός ανθρώπου. Το ζούμε και στην Ελλάδα, πίσω από τη λεγόμενη «δεμένη ελληνική οικογένεια», όπου συχνά συμβαίνουν εγκλήματα. «Δεμένη» με τι έννοια; Δεμένη με αλυσίδες; Όλα κάτω από το χαλάκι. Το συγκεκριμένο έργο μελετάει τις σχέσεις εξουσίας, εκμετάλλευσης, ανηθικότητας. Τα πουλάμε όλα για τα λεφτά. Αν ανοίξεις ένα δελτίο ειδήσεων, θα δεις γυναικοκτονίες, βιασμούς, παιδοφιλία, σωματεμπορία. Το έργο δεν με σοκάρει. Έχουμε συνηθίσει το τέρας και, με έναν τρόπο, έχουμε γίνει κι εμείς τέρατα, όπως είπε και ο Χατζηδάκις.
Ερ.: Εδώ υπογράφεις τη σκηνοθεσία και βρίσκεσαι και επί σκηνής. Τι είναι πιο απαιτητικό σε αυτόν τον διπλό ρόλο;
Απ.: Είναι βάρβαρο και πολύ δύσκολο και να παίζεις και να σκηνοθετείς. Από την άλλη βέβαια με εξιτάρει. Γκρινιάζω, αλλά μου αρέσει. Είναι υπέροχο. Βουτάς στα βαθιά και μαθαίνεις.
Ερ.: Παράλληλα με το “Killer Joe”, έχεις ασχοληθεί και με τον “Μικρό Πρίγκιπα” μέσα από μια συμπεριληπτική θεατρική δράση. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτή την εμπειρία.
Απ.: Η εμπειρία ξεκινά το 2005, όταν γνώρισα τον Γιώργο Χρηστάκη από την ομάδα Dagipoli Dance, μια συμπεριληπτική ομάδα σύγχρονου χορού. Ο ίδιος, όντας ανάπηρος, με μύησε στον χώρο της αναπηρίας και της τέχνης. Ξεκινήσαμε ένα ταξίδι σε φεστιβάλ στην Αμερική, την Κωνσταντινούπολη, την Ιταλία και την Ελλάδα. Κάποια στιγμή, μαζί με τον Σωτήρη Ταχτσόγλου, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε τη δική μας θεατρική συμπεριληπτική ομάδα “Όνειρο είναι”. Στον Μικρό Πρίγκιπα, ο ήρωάς μας έχει ολική απώλεια όρασης. Συμμετέχουν καλλιτέχνες με αναπηρία, άνθρωποι με εγκεφαλική παράλυση, ο ίδιος ο Γιώργος Χρηστάκης με αναπηρικό αμαξίδιο. Είναι ό,τι πιο σπουδαίο έχω κάνει στη ζωή μου. Παίξαμε δύο με τρία χρόνια sold out, γυρίσαμε περιφέρειες και τώρα παίζουμε και σε σχολεία, κατόπιν συνεννόησης.
Ερ.: Τι πιστεύεις ότι σου πρόσφερε αυτή η διαδρομή και πώς σε επηρέασε στον τρόπο που βλέπεις σήμερα το θέατρο;
Απ.: Με έκανε πιο ακτιβιστή. Το θέατρο δεν μπορεί να είναι απλώς «πάμε να δούμε μια παράσταση και μετά να πάμε για φαγητό». Οι εποχές είναι ακραίες. Πολλά έργα είναι εξαιρετικά γραμμένα, αλλά πια εγώ τα θεωρώ «μουσειακά». Πρέπει να προχωρήσουμε παρακάτω. Ιδίως σε ότι έχει να κάνει με τα παιδιά, γιατί εκεί υπάρχει ελπίδα. Άλλωστε πιστεύω ότι ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους ανάπηρους στον τρόπο που φερόμαστε στα ζώα ακόμη και στο πως παραγγέλνουμε τον καφέ στην καθημερινότητα μας. Εγώ βέβαια είμαι απαισιόδοξος για τον άνθρωπο, αλλά πιστεύω ότι αν αλλάξει η νέα γενιά, κάτι ίσως αλλάξει.
Ερ.: Η παράσταση “Killer Joe” έχει διάρκεια 100 λεπτών χωρίς διάλειμμα. Ήταν συνειδητή επιλογή;
Απ.: Δεν θέλω να κουράζεται ο θεατής. Προτιμώ να τελειώνει η παράσταση και να λέει «ήθελα κι άλλο». Είναι δύσκολο, αλλά το έργο έχει εντάσεις, τσακωμούς, καυγάδες. Σε κρατά σε εγρήγορση. Γελάς και ντρέπεσαι που γελάς. Είναι ωμό, ρεαλιστικό και μου αρέσει η βρωμιά του γιατί δείχνει τα σκοτάδια μας.
Ερ.: Πιστεύεις ότι το θέατρο μπορεί – και πρέπει – να έχει κοινωνικό ρόλο;
Απ.: Η τέχνη δεν δίνει απαντήσεις. Γεννά ερωτήσεις. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ο πόλεμος και η πείνα δεν σταμάτησαν. Ίσως από εκεί γεννιέται η τέχνη. Αν όλα ήταν παραδεισένια, δεν θα υπήρχε λόγος να δημιουργούμε.
Ερ.:Τι είναι αυτό που σε τρομάζει περισσότερο στον κόσμο του “Killer Joe” και τι σε συγκινεί;
Απ.: Με τρομάζει η άρρωστη οικογένεια. Από εκεί απορρέει μεγάλο μέρος των ψυχολογικών μας προβλημάτων. Δυστυχώς, δεν υπάρχει εγχειρίδιο για το πώς γίνεσαι καλός γονέας. Όλοι κάνουμε λάθη. Το θέμα είναι πόσο τραγικά είναι και τι αντίκτυπο έχουν τα παιδιά που φέρνουν στον κόσμο.
https://www.ticketservices.gr/event/alkmini-killer-joe/?lang=en
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Tracy Letts
Μετάφραση: Ντενίς Νικολάκου, Ιωάννης Σακαρίδης
Σκηνοθεσία: Αναστάσης Κολοβός
Πρωτότυπη μουσική: Δημήτρης Ευαγγελινός
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Καλπάκα
Επιμέλεια Κίνησης: Αναστάσης Κολοβός, Ροδιά Δόβρη
Ψυχογράφημα ρόλων: Αθανασία Κούσουλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Καλπάκα
Κατασκευές θεατρικών αντικειμένων: Βασίλης Κούβαρης
Φωτογραφίες: Σοφία Τσαγκαράκη
Make up artist: Ελευθερία Γκιόκα
Γραφιστικά: Αναστασία Γούναρη
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Ερμηνεύουν: Λευκοθέα Καντάνη, Αναστάσης Κολοβός,
Μαρίτα Κωστοπούλου Νίκολας Παντάζης,
Χρήστος Παρδάλης
Ημέρα & Ώρα: Παρασκευή στις 21:30
Χώρος: Θέατρο Αλκμήνη (Σκηνή Intermedia)
Εισιτήρια: Κανονικό: 15 ευρώ , Μειωμένο: 12 ευρώ
Κρατήσεις: +30 6955681856
Προπώληση: ticketservices.gr
*Ο “Μικρός Πρίγκιπας” ταξιδεύει σε δήμους φεστιβάλ και σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα! Το τηλέφωνο επικοινωνίας με την ομάδα “Όνειρο είναι”: 6942861647
Αναστάση μου, σε ευχαριστώ θερμά για τον πολύτιμο χρόνο σου, την ειλικρίνεια και την ανοιχτή σου ματιά. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία στο Killer Joe (είναι δεδομένη…) και καλή συνέχεια σε όσα επιλέγεις να αφηγείσαι— πάνω και κάτω από τη σκηνή.