Συνέντευξη στην Μαρία Ιωαννίδου

Ο Γιώργος Μακρής είναι ηθοποιός – σκηνοθέτης – συγγραφέας – παραγωγός σε δικά του θεατρικά Έργα, με πολυετή παρουσία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, που αγαπά τις σύγχρονες αναγνώσεις και τις καλλιτεχνικές προκλήσεις.

Με αφορμή την παράσταση «Η Γκόλφω τα λέει αλλιώς» που παρουσιάζεται στην Κατερίνη, μίλησα μαζί του για το θέατρο σήμερα, τις επιλογές του, αλλά και για όσα τελικά… λέγονται αλλιώς.

 

 

Ερ.: Η «Γκόλφω» είναι ένα έργο βαθιά χαραγμένο στη συλλογική μνήμη. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις ναι σε μια τόσο διαφορετική, ανατρεπτική εκδοχή της;

Απ.:Επειδή η Γκόλφω, όπως και οι άνθρωποι, κουράζεται να λέει τα ίδια επί εκατό χρόνια… και γιατί πίσω από το “κλασικό” κρύβεται πάντα κάτι ανήσυχο που ζητάει ανανέωση. Ε, είπα να την ακούσω πριν αρχίσει να φωνάζει.

Ερ.: Στο «Η Γκόλφω τα λέει αλλιώς» το χιούμορ, η rock διάθεση και η σύγχρονη ματιά παίζουν καθοριστικό ρόλο. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να κρατήσεις ισορροπία ανάμεσα στο κλασικό και το καινούργιο;

Απ.:Είναι σαν να περπατάς σε τεντωμένο σχοινί με ηλεκτρική κιθάρα. Αν φοβηθείς, πέφτεις. Αν το πάρεις πολύ σοβαρά, βαραίνεις. Η ισορροπία έρχεται όταν θυμάσαι γιατί ανέβηκες εκεί εξαρχής.

Ερ.: Τι πιστεύεις ότι «λέει αλλιώς» αυτή η Γκόλφω στο σημερινό κοινό; Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θεωρείς πιο επίκαιρο από ποτέ;

Απ.: Λέει πως ο έρωτας δεν είναι μοιρολόι αλλά επιλογή. Και πως τα “έτσι είναι τα πράγματα” λέγονται συνήθως από όσους δεν τόλμησαν. Αυτό, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρο.

Ερ.: Πιστεύεις ότι το θέατρο σήμερα έχει ακόμα τη δύναμη να σχολιάζει την κοινωνία ή λειτουργεί περισσότερο ως διέξοδος και ψυχαγωγία;

Απ.: Αν δεν σχολιάζει την κοινωνία, τότε απλώς χαϊδεύει τον καναπέ. Το θέατρο οφείλει να διασκεδάζει, αλλά και να ενοχλεί λίγο. Αλλιώς είναι απλώς ωραία… φωτισμένο τίποτα.

Ερ.: Έχεις περάσει από πολλές διαφορετικές μορφές θεάτρου και ρόλους. Υπάρχει κάτι που σήμερα δεν θα έκανες ξανά ή, αντίθετα, κάτι που ψάχνεις συνειδητά;

Απ.: Σήμερα δεν θα έκανα πράγματα μόνο για να τα κάνω. Ψάχνω δουλειές που έχουν λόγο ύπαρξης, όχι απλώς πρόγραμμα παραστάσεων. Η εμπειρία σε μαθαίνει να λες «όχι» χωρίς ενοχές.

Ερ.: Τι είναι αυτό που σε κουράζει περισσότερο στη δουλειά του ηθοποιού και τι είναι αυτό που, κάθε φορά, σε κάνει να επιστρέφεις στη σκηνή;

Απ.: Με κουράζει η ανασφάλεια που φοράει κοστούμι σιγουριάς. Με γυρίζει πίσω εκείνη η στιγμή που το κοινό σωπαίνει γιατί ακούει. Αυτό δεν αντικαθίσταται.

Ερ.: Πώς νιώθεις όταν παίζεις εκτός Αθήνας, όπως στην Κατερίνη; Έχει διαφορετική ενέργεια η επαφή με το κοινό της περιφέρειας;

Απ.: Η περιφέρεια έχει λιγότερη πόζα και περισσότερη αλήθεια. Το κοινό είναι πιο άμεσο, πιο καθαρό στο συναίσθημα. Αν βαρεθεί, το καταλαβαίνεις. Αν συγκινηθεί, το νιώθεις.

Ερ.: Αν μπορούσες να πεις κάτι «αλλιώς» σήμερα — όπως η Γκόλφω — τι θα ήταν αυτό και σε ποιον θα απευθυνόταν;

Απ.: Θα έλεγα «μην παίρνεις τόσο σοβαρά ό,τι δεν αξίζει». Σε έναν κόσμο που δραματοποιεί τα ασήμαντα και προσπερνά τα σημαντικά. Λίγη αυτοκριτική, λίγη γενναιότητα και λιγότερο φίλτρο — σκηνής και ζωής.

 

 

Σε ευχαριστώ πολύ αγαπημένε Γιώργο, για την όμορφη κουβέντα και τον χρόνο σου, αλλά και για τη διάθεσή σου να μοιραστείς σκέψεις χωρίς φίλτρα. Σου εύχομαι καλή επιτυχία στη «Γκόλφω τα λέει αlλιώς» και όμορφες διαδρομές πάνω και έξω από τη σκηνή.

Έρχεται στην Κατερίνη η ροκ–κωμωδία του Γιώργου Μακρή «Η ΓΚΟΛΦΩ ΤΑ ΛΕΕΙ ΑLΛΙΩΣ»