Σήμερα, με αφορμή το χιόνι και το κλείσιμο του σχολείου, αξίζει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στα παλιότερα χρόνια. Τότε που το χιόνι στον Κολινδρό ήταν συχνό, πυκνό και άφθονο — κι όμως, τα σχολεία σχεδόν ποτέ δεν έκλειναν, ακόμη κι όταν το ύψος του έφτανε το μισό μέτρο.
Τα παιδιά, ντυμένα με ό,τι πιο ζεστό διέθεταν, ξεκινούσαν από νωρίς για το σχολείο. Στα χέρια κρατούσαν όχι μόνο τη σχολική τσάντα, αλλά και ένα ή δύο καυσόξυλα, για να ανάψουν οι ξυλόσομπες — το μοναδικό τότε μέσο θέρμανσης των σχολικών αιθουσών.
Πολύ πριν χτυπήσει το κουδούνι, οι καθαρίστριες των σχολείων έφταναν ξημερώματα, μέσα στο κρύο και το χιόνι, για να προετοιμάσουν τον χώρο.
Στον Κολινδρό, η κυρά Τασίτσα Χοϊλού στο 1ο Δημοτικό και η κυρία Λέλα Νέστορα στο 2ο Δημοτικό, με αυταπάρνηση και κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, φρόντιζαν για την ασφάλεια, την καθαριότητα και τη θαλπωρή των σχολείων. Άνθρωποι αθόρυβοι, μα πολύτιμοι, που κράτησαν ζωντανή τη σχολική καθημερινότητα.
Κι όμως, μέσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες, υπήρχε και η χαρά.
Η χαρά του χιονοπόλεμου στην αυλή, τα γέλια, τα κόκκινα μάγουλα από το κρύο, οι χιονάνθρωποι που στήνονταν πρόχειρα στο διάλειμμα. Το χιόνι δεν ήταν εμπόδιο αλλά κομμάτι της παιδικής μας μνήμης.
Σήμερα οι συνθήκες έχουν αλλάξει — και καλώς έχουν αλλάξει. Όμως αξίζει να θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια, όχι για να τα συγκρίνουμε, αλλά για να τιμήσουμε την αντοχή, την προσφορά και τη συλλογικότητα που χαρακτήριζαν τη σχολική ζωή μιας άλλης εποχής.
Γιατί το σχολείο δεν ήταν μόνο μαθήματα.
Ήταν άνθρωποι, προσπάθεια, ζεστασιά — ακόμη και μέσα στο χιόνι!