Τα επαγγέλματα του χθες στον Κολινδρό – Όσα χάθηκαν, μα δεν ξεχάστηκαν

Υπήρξαν άνθρωποι που έδωσαν μορφή στην καθημερινότητα του Κολινδρού με τα χέρια τους, το μεράκι τους και την υπομονή τους.

Ήταν οι φύλακες μιας εποχής όπου κάθε εργασία είχε ψυχή, και κάθε τεχνίτης ήταν μια γνώριμη μορφή στους δρόμους και τις πλατείες.

Τα χέρια τους μιλούσαν μια γλώσσα ξεχασμένη … μια γλώσσα που δεν την έγραφες, μα τη μάθαινες με ιδρώτα, σιωπή και παράδοση.

Ο τελευταίος που θυμάμαι ήταν ο παππούς Λευτέρης Κομπατσιάρης — με τα χέρια του έπλαθε το ξύλο και το δέρμα, δημιουργώντας σαμάρια γερά και όμορφα, έτοιμα να σηκώσουν το βάρος των ζώων και των ανθρώπων στις ανηφοριές και τα μονοπάτια του Κολινδρού.

Κάθε σαμάρι ήταν έργο τέχνης, κάθε κόμπος και ραφή μια υπόσχεση αντοχής.

Στην αρχή με την ξύλινη κασέλα του που μύριζε γλύκα και καλοκαίρι, αργότερα με κάτι σαν ποδήλατο γεμάτο σύνεργα και παγωτά που μοσχοβολούσε δροσιά. Θυμάμαι, ήμουν έξι χρονών, φρέσκος από μια εγχείρηση αμυγδαλών. Στη μικρή μου φαντασία, από τον ήχο της καμπάνας του, τον είχα «ενοχοποιήσει» για την ταλαιπωρία μου — μια αθώα παρεξήγηση που σήμερα μου φέρνει μόνο γλυκιά νοσταλγία και χαμόγελο.

Η καμπάνα του ήταν μια μελωδία που έφερνε γλύκα στα απογεύματα της παιδικής μου ηλικίας!

Δημήτριος Παπακώστας, Αρχέλαος Βικόπουλος, και αυτός που θυμάμαι πιο έντονα, ο Δημήτριος Τσαμπούρης — με το αμόνι του και το σφυρί, έστελνε σπινθήρες πάνω στο σίδερο που αγκάλιαζε τα πόδια των αλόγων και των μουλαριών. Κάθε χτύπημα ήταν και μια υπόσχεση για ασφάλεια και δύναμη στις διαδρομές των ανθρώπων της εποχής.

Ήρωας της πλατείας. Γνώριζε τα γούστα όλων: γλυκός, μέτριος, σκέτος ή βαρύς. Ήταν ο φύλακας των συζητήσεων, των συναντήσεων, των μικρών και μεγάλων στιγμών που έδεναν την κοινότητα με αόρατες κλωστές.

Σύντροφος της φύσης και της σιωπής, φύλαγε τα κοπάδια του στα βουνά και τις πλαγιές. Τα βελάσματα των προβάτων και το κροτάλισμα της γκλίτσας ήταν οι ήχοι μιας άλλης ζωής — μιας ζωής λιτής, γνήσιας και κοντά στη γη.

-Αλέξανδρος Καλαφάτης, σαγματοποιός (σαμαράς)

– Ανέστης Χαραντώνης και Κλέαρχος Σαμαράς, βυρσοδέψες, (ταμπάκηδες)

-Ανέστης Αβραάμ, ντελάλης

-Τσαγκάρηδες: Μενέλαος Γιαγκούδης, Μαρινόπουλος Λάκης, Νικόλαος Δούναβης, Ζιάκας Σωτήρης, Σιούμης Κωνσταντίνος

– Καστανιώτης Ιωάννης, γανωτής

-Κυρατζήδες – οι αγωγιάτες του χωριού, που με τα ζώα και τις φωνές τους χάραζαν τα μονοπάτια του τόπου.

Ο παππούς Γιώργος (Τζιώτζης) Δούναβης και ο μπάρμπα Θανάσης Πλιάμης έφερναν καθημερινά, με τα ζώα τους, ολόφρεσκα ψάρια από την κοντινή Μεθώνη. Η άφιξή τους ήταν μικρή γιορτή. Το άρωμα της θάλασσας έφτανε μαζί τους στους δρόμους του Κολινδρού, φέρνοντας μια γεύση άλλου τόπου στην καρδιά του χωριού.

Σίγουρα από το άρθρο μας αυτό παραλείψαμε ονόματα και επαγγέλματα! Καλούμε όσους θυμούνται, όσους έχουν φωτογραφίες, όσους κρατούν ζωντανές αυτές τις μνήμες, να τις μοιραστούν μαζί μας. Γιατί η ιστορία του τόπου μας δεν ζει σε μουσεία μόνο — αλλά στις αφηγήσεις, στα βλέμματα και στις αναμνήσεις των ανθρώπων του.