Υποδεχόμενοι την και νέα χρονιά, το σωτήριο 2026, ειλικρινά αναλογίζομαι στο τι πρέπει να περιμένει ο Πιεριέας Έλληνας νέος αγρότης και κτηνοτρόφος που βλέπει γύρω του να γίνονται όλα αυτά που συμβαίνουν και που το τοπίο είναι θολό και ζοφερό.
Αναζητώντας την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για αυτόν και την οικογένειά του, έχοντας να αντιμετωπίσει τόσες δυσκολίες και αντιξοότητες στην καθημερινότητά του, με τα αγροτικά είδη, λιπάσματα και εφόδια να βρίσκονται στα ουράνια και μια Ευρώπη ουδόλως φιλική σε αυτόν.
Τι λοιπόν περιμένει ο Έλληνας νέος αγρότης και κτηνοτρόφος από τους ανθρώπους που κυβερνούν τον τόπο, από αυτούς που αποφασίζουν για αυτόν και την οικογένειά του;
Από τους πολιτικούς της κεντρικής εξουσίας, αλλά και από τους αυτοδιοικητικούς που (θα έπρεπε να) τον αφουγκράζονται ακόμη περισσότερο;
Οι καιροί έχουν αλλάξει. Τα δεδομένα ακόμη περισσότερο και δεν ξέρω κατά πως μπορούν να έχουν ελπίδα ή ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον και οι αγρότες και κτηνοτρόφοι μας.
Όμως ο πρωτογενής τομέας αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την ραχοκοκαλιά του τόπου μας και εμείς εδώ στο Πιερία, το λέμε ακόμη περισσότερο έναντι άλλων συνελλήνων…
Ο Θεός να βάλει το χέρι του…
Γράφει ο Γιάννης Τσιμπονίδης