του Ιωάννη Ιντζέ*

Η Εθνική Κυριαρχία δεν αφορά μόνο θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας, αλλά αφορά εξίσου και θέματα οικονομικής αυτονομίας και ελέγχου. Εκεί η Ελλάδα είναι σχεδόν υπό ξένη κατοχή.

Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η συνέντευξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Τσουρνάρα, στο επίσημο τρολ της ΝΔ και οι αναφορές που έκανε για τις παρεμβάσεις του κ. Τσίπρα. Αρμόδιος βέβαια να απαντήσει με πειστικό τρόπο είναι ο πρώην Πρωθυπουργός, οποίος έδειξε ότι έχει μια δική του αίσθηση για το δημόσιο συμφέρον και την εθνική κυριαρχία (βλέπε μνημόνια, ΠΡΕΣΠΕΣ, ανοιχτά σύνορα, κλπ).

Εάν γινόταν μία δημοσκόπηση στην Ελλάδα με την ερώτηση «Ποιος ασκεί τον έλεγχο στην Τράπεζα της Ελλάδος» τότε αναμφίβολα λίγοι θα απαντούσαν σωστά. Λίγοι γνωρίζουν ότι δεν μιλάμε για μία Ελληνική Τράπεζα, αλλά για μία Κεντρική Τράπεζα που ελέγχεται πλήρως από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ενεργεί όχι με γνώμονα τα Ελληνικά συμφέροντα, αλλά τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) ιδρύθηκε το 1927 κατ΄επιταγήν της Τράπεζας της Αγγλίας για να πάρει την αρμοδιότητα από την Εθνική τράπεζα στην έκδοση χαρτονομισμάτων, με ένα καταστατικό που θυμίζει «κράτος εν κράτει». Το μετοχικό της κεφάλαιο ορίστηκε στα 400 εκατομμύρια δραχμές, καταβλήθηκε εξ ολοκλήρου από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και διαιρέθηκε σε 80.000 μετοχές, οι οποίες εισήχθηκαν στο χρηματιστήριο Αθηνών και έκτοτε παραμένει μυστήριο σε ποιόν ανήκει η πλειοψηφία, ούτε γνωρίζουμε ποιοι είναι οι μέτοχοι της Τράπεζας.

Την εποχή εκείνη επειδή η λίρα έπεφτε ως παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών σε σχέση με το δολάριο, η Αγγλία κλωνοποιούσε την Τράπεζα της σε όσες χώρες έλεγχε οικονομικά. Και έτσι κλειδώθηκε η δραχμή με την Αγγλική λίρα, αν και το κύριο συναλλακτικό νόμισμα ήταν το δολάριο. Με τον τρόπο αυτό η Αγγλία έγινε ο κύριος δανειοδότης του Ελληνικού κράτους. Με την είσοδο βέβαια στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο έλεγχος της Τράπεζας της Ελλάδος πέρασε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στους μετέπειτα δανειστές μας.

Διαβάζοντας κανείς το Καταστατικό της Τράπεζας της Ελλάδος (τελευταία αναθεώρηση το 2013) διαπιστώνει τα εξής:

– Μπορεί να καθορίζει την νομισματική πολιτική του κράτους και την εποπτεία των Τραπεζών και των λοιπών πιστωτικών Ιδρυμάτων, δηλαδή ενεργεί ως ταμίας και εντολοδόχος του ελληνικού δημοσίου, αλλά το Κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα σε αυτήν, ούτε μπορεί να κάνει οποιονδήποτε έλεγχο στον τρόπο λειτουργίας και στα οικονομικά αποτελέσματα της.

– Κατέχει και διαχειρίζεται τα επίσημα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας, στα οποία περιλαμβάνεται και ο χρυσός.

– Είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο, δηλαδή έχει εμπορική λειτουργία, είναι επενδυτής και ταυτόχρονα ελεγκτής της νομισματικής πολιτικής του Κράτους, χωρίς να διασφαλίζεται ότι δεν ενεργεί με γνώμονα την κερδοσκοπία προς όφελος των μετόχων της.

– Οι μέτοχοί της είναι άγνωστοι και δεν γνωρίζουμε εάν εκπροσωπούν ξένα συμφέροντα, ενώ το ελληνικό δημόσιο κατέχει μόνον το 8,92% του μετοχικού κεφαλαίου.

– Η επιλογή του Διοικητή και των Υποδιοικητών της Τράπεζας γίνεται με πρόταση του Γενικού Συμβουλίου της Τράπεζας και στη συνέχεια η Κυβέρνηση εκδίδει σχετικό προεδρικό διάταγμα για να επικυρώσει την επιλογή (επίφαση κυβερνητικού ελέγχου).

Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κάποιος:

– Για ποιον λόγο η Τράπεζα της Ελλάδος, δεν ελέγχεται από το Δημόσιο, ενώ διαθέτει τόσο σημαντικές αρμοδιότητες στην οικονομική ζωή της Ελλάδος;

– Γιατί δεν δημοσιεύεται η σύνθεση του μετοχικού κεφαλαίου της;

Ας δούμε όμως και κάποια στοιχεία τα οποία αποκαλύπτουν ότι διαχρονικά η Τράπεζα της Ελλάδος δεν διασφαλίζει τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού:

– Με βάση το νόμο 128/1975 οι τράπεζες από το 1975 έως το 2015, εισέπρατταν εισφορές 1% σε κάθε χορήγηση δανείου, με σκοπό την ενίσχυση των ιδιωτών εξαγωγέων. Συνολικά υπολογίζεται ότι εισπράχθηκαν περί τα 14 δις ευρώ και μάλιστα τα ποσά αυτά οι Τράπεζες τα ανατόκιζαν με παράνομο τρόπο. Τα έσοδα αυτά ουδέποτε εγγράφονταν στον Κρατικό Προϋπολογισμό, ενώ ακόμη και με την αλλαγή του σκοπού της εισφοράς με τον νόμο 4336/2015, τα ποσά των εισφορών τηρούσε σε λογαριασμό της η Τράπεζα της Ελλάδος. Μόνο για το 2015 οι εισφορές αυτές ήταν 436 εκατομμύρια. Όπως λέχθηκε παλαιότερα στην Βουλή, το ποσό αυτό ήταν «μαξιλάρι» για έκτακτες καταστάσεις, αλλά την διαχείριση ασκούσε η Κυβέρνηση με αδιαφανή τρόπο.

– Με την απόφαση 289 της Νομισματικής Επιτροπής της ΤτΕ η οποία ενσωματώθηκε στο ν.1083/1980, ο οποίος έμεινε γνωστός ως νόμος πανωτοκίων, διαλύθηκε η εγχώρια βιομηχανία, με την ανακεφαλαιοποίηση των τόκων που «έτρεχαν» με γεωμετρική πρόοδο. Έτσι γνωστές και εύρωστες τότε βιομηχανίες, όπως η ΙΖΟΛΑ, η ΠΙΤΣΟΣ, η ΧΡΩ.ΠΕΙ., η ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ και άλλες έκλεισαν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αποβιομηχάνισης της χώρας μας προς όφελος των βιομηχανιών και πολυεθνικών των βόρειο-ευρωπαϊκών χωρών και κυρίως της Γερμανίας.

– Το 1999 στην φούσκα του χρηματιστηρίου, αρπάχτηκαν δεκάδες δις από τα ελληνικά νοικοκυριά και διοχετεύθηκαν στις αγορές του εξωτερικού χωρίς να υποστούν κανέναν έλεγχο και φορολόγηση. Τι έκανε και τότε η Τράπεζα της Ελλάδος;

– Το 2010, η πιστωτική επέκταση των Τραπεζών και η αλόγιστη χορήγηση δανείων -μόχλευσαν τα κεφάλαια τους τουλάχιστον 15 φορές- χωρίς να διαθέτουν τα αναγκαία κεφάλαια, ανάγκασε τις Κυβερνήσεις να προβούν σε συνεχόμενες ανακεφαλαιοποιήσεις των Τραπεζών και να επωμιστούν έτσι όλα τα χρέη και τις κολοσσιαίες ζημιές για να διατηρήσουν την σταθερότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Και πάλι κανένας έλεγχος από την ΤτΕ.

– Οι συστημικές αφελληνισμένες -και κατ’ ευφημισμό ελληνικές τράπεζες- καταγράφουν το μεγαλύτερο επιτοκιακό περιθώριο καταθέσεων και χορηγήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

– Επίσης ένα άλλο θέμα που αφορά την Τράπεζα της Ελλάδος είναι η διαχείριση του χρυσού. Ο χρυσός αποτελεί διαχρονικά ένα αποθεματικό το οποίο μπορεί να αποτελέσει στήριγμα σε έκτακτες περιπτώσεις πολέμων ή μεγάλων νομισματικών μεταβολών, ενώ έχει διαπιστωθεί ότι ανατιμάται όταν τα υπόλοιπα νομίσματα υποτιμώνται. Για το λόγο αυτό, ιδιαίτερα τα τελευταία, τόσο οι υπερδυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα κλπ) όσο και πολλές αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες προσπαθούν να αυξήσουν τα αποθέματα χρυσού που διαθέτουν. Αντίθετα η ΤτΕ το 2003 πούλησε 20 τόνους χρυσού, χωρίς να ενημερώσει την ελληνική κεφαλαιαγορά και μάλιστα σε μία περίοδο που οι τιμές του χρυσού ήταν σε πτώση. Μάλιστα δημοσιεύθηκε ότι αυτό έγινε για την αγορά ομολόγων ξένων κρατών που ήταν κερδοφόρα και για αναδιάρθρωση των αποθεματικών της.

Σήμερα ο Ελληνικός Λαός δεν γνωρίζει πόσο χρυσό διαθέτει η Ελλάδα. Δεν γνωρίζει που φυλάσσεται και με ευθύνη ποιου και πότε έγινε η τελευταία επίσημη καταγραφή του ελληνικού χρυσού από Κρατικό φορέα. Ούτε γνωρίζει εάν στις συμβάσεις δανειακής διευκόλυνσής που υπέγραψε το ελληνικό δημόσιο με τα Μνημόνια, ο ελληνικός χρυσός αποτελεί εγγύηση ή υποθήκη σε περίπτωση μη αποπληρωμής τους.

Σ’ αυτόν λοιπόν τον νευραλγικό οργανισμό, που στην πράξη είναι μία ανώνυμη πολυμετοχική εταιρία αγνώστου συνθέσεως, εκχώρησαν οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις σημαντικά προνόμια και συν τω χρόνω η Τράπεζα κατέστη ένας από τους συντελεστές της σημερινής οικονομικής καταδυνάστευσης του λαού μας.

Ο Χένρι Φορντ (1863-1947), ο θρυλικός πρωτοπόρος της αυτοκινητοβιομηχανίας είχε πει: «Είναι πολύ καλό που ο λαός δεν καταλαβαίνει πώς λειτουργεί το τραπεζικό και το νομισματικό μας σύστημα, γιατί αν το καταλάβαινε, θα γινόταν επανάσταση αύριο το πρωί».

* Ο Ιωάννης Ιντζές είναι Αντιστράτηγος ε.α. απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας και κάτοχος Μεταπτυχιακού στην «Εφαρμοσμένη Στρατηγική και τη Διεθνή Ασφάλεια». Είναι Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ και Επιστημονικός Συνεργάτης στην Βουλή, Υπεύθυνος του Τομέα Εθνικής Άμυνας και αναπληρωματικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.